ความทรงจำ ปัจฉิม 51
posted on 02 Sep 2009 18:38 by apiizyปัจฉิม’51 ทึ่ง... อึ้ง.... ซ่า...
27 กุมภาพันธ์ 2552
ที่จริงจะบอกว่า ปิดฉากชีวิตม.ต้น ก็ไม่ใคร่จะถูกต้องเสียทีเดียว คงต้องรอให้ประกาศผลสอบและมีคะแนนผ่านทุกวิชาเสียก่อน จึงจะพูดได้เต็มปากว่า ปิดฉากชีวิตม.ต้น ถึงกระนั้น หลังจากสอบวิชาสุดท้ายเสร็จ เราก็รู้ตัวว่า ชีวิตม.ต้นจะไม่หวนคืนมาอีกแล้ว
ใช่...หลายสิ่งหลายอย่างเราจะไม่ได้สัมผัสมันอีก หลายสิ่งหลายอย่างจำต้องเปลี่ยนแปลง
เพื่อน… ที่คุ้นเคย อาจารย์ที่ปรึกษาตลอดสามปีที่ผ่านมา... ครูหลาย ๆ ท่าน... ห้องเรียนที่เราและเพื่อน ๆ เคยนั่งเรียนนั่งคุยด้วยกัน...
ทุกอย่างจะไม่หวนคืนมาอีกแล้ว หรืออย่างน้อย บรรยากาศของมันก็จะไม่เหมือนเดิม
ช่วงหนึ่งเดือนก่อนจบม.3 เรายังเขียนเฟรนด์ชิพอย่างสบาย ๆ เหมือนกับว่าเวลาอยู่ด้วยกันยังมีอีกมาก...อย่างน้อยก็อยากรู้สึกเช่นนั้น
จนวันปัจฉิมนิเทศมาเยือน เราได้ตระหนักว่า การลาจาก น่าเศร้าและปวดร้าวเพียงใด
การที่น้ำตาไหลรินย่อมเป็นเรื่องปกติ แต่ผู้ที่ผ่านพ้นคืนนั้นโดยไร้น้ำตา..ใช่ว่าจะไม่เศร้าโศกเสียใจ
เราต่างเจ็บปวด เราต่างไม่อยากแยกจากกัน เราต่างอยากให้เวลาหยุดลงและย้อนกลับไปเริ่มใหม่
ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ทั้งที่รู้ว่า...เวลาไม่เคยหยุดรอสิ่งใด
แต่จดจำไว้เถอะ ภาพความทรงจำที่ผ่านไปจะอยู่ในใจเราเสมอ...
ช่วง หนึ่งปีนี้ เราได้ผ่านพ้นอะไรหลายอย่าง ทั้งการเข้าค่ายลูกเสือครั้งสุดท้าย ค่ายทหาร ที่ได้เจอครูฝึกที่สอนให้เรารู้จักอดทน ให้ เรารู้จักความสามัคคี และความมีน้ำใจช่วยเหลือซึ่งกันและกัน การทำกิจกรรมมากมายร่วมกัน หรือเข้าแข่งขันหมวดวิชาต่าง ๆ ในวันสถาปนาโรงเรียน ส.ธ.ว.
การ เปลี่ยนแปลงมากมายก็เกิดขึ้นเช่น กัน ไม่ว่าจะมีการปรับปรุงในบริเวณต่างๆ อาจารย์สอนวิชาต่าง ๆ เปลี่ยนไป เพื่อนหลายคนหายไป และหลายคนก็ไม่เหมือนเดิม... แต่หากเทียบกับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นหลังจบม.3นี้ การเปลี่ยนแปลงในช่วงม.3ก็ดูจะหดเล็กลงไปทันที
ถึง กระนั้น ใช่ว่าเรื่องราวต่าง ๆ ในช่วงปีนี้จะไม่ควรค่าแก่การจดจำ ทุกเวลาที่ผ่านไปควรจดจำไว้เสมอ เพราะเราไม่สามารถย้อนมันคืนมาได้อีก
หลายสิ่งหลายอย่างในช่วงม.3 เราไม่อาจเห็นได้ในสองปีก่อนหน้า และอีกหลายเรื่องที่เราไม่รู้ว่าเมื่อขึ้นม.4จะได้พบมันอีกหรือไม่
สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดก็คือ เรารู้แล้วว่ามีหลายเรื่อง ซึ่งหลังจากจบม.3จะไม่มีวันได้เจออีก
อาจารย์ สุมิตร สำแดงสาร อาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเรา ท่านเป็นทั้งครูสอนวิทยาศาสตร์ ที่เก่งมากๆๆ โดยเฉพาะโครงงาน ท่านเป็นผู้คอยแนะแนวทางให้พวกเราในตอนเราเข้าม.1ใหม่ๆ ในตอนนั้นพวกเรายังเป็นเด็กไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไหร่ ท่านคอย เอาใจใส่ และ หาเวลาพบเพื่อพูดคุย ในคาบ พบครูที่ปรึกษาทุกเช้า และ ตักเตือน นักเรียนที่ แต่งตัวผิดระเบียบ
และอาจารย์ที่ปรึกษาอีกท่านหนึ่ง อาจารย์ นางบุญสรวง ธารพิสุทธิ์ ท่านเป็นทั้งครูที่ปรึกษา และ เป็นทังอาจารย์ สอน การงานอาชีพและเทคโนโลยี และท่านยังเป็นบรรณารักษ์ ของห้องสมุดอีกด้วย ท่านเป็นผู้ที่ค่อยให้เรารุ้จักมีความรับผิดชอบในเรื่องการ ทำบันทึกการอ่าน ส่งในทุกเช้า
อาจารย์ ทวีศักดิ์ บุญศิริ ผู้แสนดีของเรา ท่านดูแลฝ่ายม.ต้น จึงไม่สามารถตามขึ้นไปคุมเราเหมือนหลาย ๆ ปีก่อนหน้าได้ ขอบคุณ และขอโทษที่หลายครั้งทำให้อาจารย์ลำบากใจ... อาจารย์อาจไม่ใช่ครูที่เก่งที่สุด แต่อาจารย์ก็เป็นครูที่ดีที่สุดในใจของพวกเรา
เพื่อน หลาย ๆ คนที่ต้องย้ายโรงเรียน... ไม่ว่าจะย้ายไปด้วยความสมัครใจ ย้ายตามพ่อแม่
เพื่อนอีกหลายคนที่ต้องไม่จบม.3อีกหลายคน ต้องคอยตามแก้ 0 หรือ อาจจะย้าย ร.ร. เพราะไม่จบม.3 หรือด้วยเหตุผลอื่น ๆ แต่อย่าลืมกันล่ะ กลับมาบ้างนะ โชคดีว่ะ เพื่อน….
edit @ 2 Sep 2009 20:04:49 by april
